Η διαχρονική σχέση φιλίας του Γκράντ με τον Αμπράμοβιτς

Η σχέση του νέου συμβούλου της ΠΑΕ Αρης με τον πανίσχυρο επιχειρηματία και πρώην ιδιοκτήτη της Τσέλσι Ρομάν Αμπράμοβιτς κρατάει χρόνια και αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κεφάλαια στην ιστορία του σύγχρονου ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ήταν μια σχέση που βασίστηκε στην προσωπική φιλία και το κοινό όραμα, και η οποία οδήγησε σε μια από τις πιο απρόσμενες προπονητικές ανόδους όλων των εποχών.

Η Γνωριμία και η ισχυρή φιλία

Πριν γίνει προπονητής της Τσέλσι ο Γκράντ είχε μια αξιοσημείωτη αλλά κυρίως τοπική καριέρα, έχοντας διατελέσει προπονητής μεγάλων ομάδων του Ισραήλ (Μακάμπι Τελ Αβιβ, Μακάμπι Χάιφα αλλά και της Εθνικής Ισραήλ. Η γνωριμία των δυο ανδρών έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 (σύμφωνα με κάποιες πηγές γύρω στο 2004) σε ένα εστιατόριο στη Μόσχα). Συνδετικός κρίκος ανάμεσά τους ήταν ο περίφημος Ισραηλινός «super-agent» Πίνι Ζάχαβι ο οποίος είχε βοηθήσει τον Αμπράμοβιτς στα πρώτα του βήματα για την εξαγορά και τη στελέχωση της Τσέλσι.

Οι δυο τους ανέπτυξαν γρήγορα μια στενή φιλία. Πολλοί αναφέρουν ότι η εβραϊκή τους καταγωγή και ταυτότητα λειτούργησε ως γέφυρα. Ο δισεκατομμυριούχος Αμπράμοβιτς έβλεπε στο πρόσωπο του Γκράντ έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, καλλιεργημένο, με βαθιά γνώση του ποδοσφαίρου, ο οποίος δεν είχε την έπαρση άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής. Έγιναν φίλοι που συζητούσαν με τις ώρες για το ποδόσφαιρο και μέσα από αυτό ο ισραηλινός τεχνικός κατάφερε να κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Ρώσου μεγιστάνα.

Ο ερχομός στην Τσέλσι

Το καλοκαίρι του 2007, ο Αμπράμοβιτς αποφάσισε να φέρει τον φίλο του στο Stamford Bridge. Ο Γκράντ διορίστηκε Τεχνικός Διευθυντής (Director of Football) της Τσέλσι, μια κίνηση που προκάλεσε άμεσα την καχυποψία του τότε προπονητή, του διάσημου Ζοζέ Μουρίνιο. Ο Πορτογάλος ένιωθε ότι ο Γκράντ ήταν «τα μάτια και τα αυτιά» του ιδιοκτήτη μέσα στα αποδυτήρια. Η μεγάλη ανατροπή ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2007. Μετά από μια σειρά κακών αποτελεσμάτων και τη ρήξη στις σχέσεις Αμπράμοβιτς- Μουρίνιο ο «Special One» αποχώρησε. Προς έκπληξη όλου του ποδοσφαιρικού πλανήτη, ο Αμπράμοβιτς δεν δίστασε να δώσει τα κλειδιά της ομάδας στον 50χρονο Γκράντ.

Ήταν μια κίνηση που αντιμετωπίστηκε με τεράστιο σκεπτικισμό και, σε κάποιες περιπτώσεις, με εχθρότητα από τα βρετανικά ΜΜΕ και τους οπαδούς, καθώς δεν διέθετε τα απαραίτητα διπλώματα της UEFA για να προπονεί στην Premier League (τα απέκτησε αργότερα), δεν είχε προπονήσει ποτέ εκτός Ισραήλ και -το βασικότερο- θεωρήθηκε καθαρά ως «εγκάθετος» του Αμπράμοβιτς ένας άνθρωπος που πήρε τη δουλειά μόνο και μόνο λόγω της φιλίας του με το αφεντικό.

Παρά την τρομερή πίεση και την καχυποψία ο Γκράντ κατάφερε να ηρεμήσει τα αποδυτήρια, κερδίζοντας την υποστήριξη ηγετικών προσωπικοτήτων όπως ο Τζον Τέρι και ο Φράνκ Λάμπαρντ. Η αγγλική ομάδα υπό την καθοδήγησή του, έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο και διεκδίκησε τα πάντα, φτάνοντας μέχρι το τέλος του δρόμου σε όλες τις διοργανώσεις. Το σημαντικότερο; Ο Γκράντ έγινε ο άνθρωπος που εκπλήρωσε το μεγάλο όνειρο του Αμπράβιτς να οδηγήσει την Τσέλσι για πρώτη φορά στην ιστορία της στον τελικό του UEFA Champions League.

Τα έχασε όλα

Η μοίρα, ωστόσο, ήταν σκληρή. Η σεζόν 2007-08 χαρακτηρίστηκε ως η σεζόν της «αιώνιας δεύτερης», με τον Γκράντ να χάνει τρεις τίτλους στις λεπτομέρειες. Έχασε το τρόπαιο στα πέναλτι από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε έναν δραματικό τελικό όπου ο Τέρι γλίστρησε στο κρίσιμο πέναλτι που θα έδινε το κύπελλο. Η Τσέλσι τερμάτισε 2η, μόλις 2 βαθμούς πίσω από τη Γιουνάιτεντ και σαν μην έφθαναν αυτά απώλεσε και τον τελικό του Λιγκ Κλαπ από την Τότεναμ. Παρά το γεγονός ότι είχε υπογράψει τετραετές συμβόλαιο κατά τη διάρκεια της σεζόν, ο Αμπράμοβιτς αποφάσισε να τον απολύσει λίγες ημέρες μετά τον χαμένο τελικό της Μόσχας.

Ο Ρώσος μεγιστάνας βέβαια δεν ήθελε να διώξει εντελώς τον Γκράντ από τον σύλλογο. Του προσέφερε τη δυνατότητα να επιστρέψει στη θέση του Τεχνικού Διευθυντή. Ωστόσο, ο Ισραηλινός νιώθοντας θιγμένος από το γεγονός ότι η απομάκρυνσή του από τον πάγκο είχε αποφασιστεί προτού καν παιχτεί ο τελικός, αρνήθηκε την πρόταση και αποχώρησε οριστικά.

Παρά το άδοξο τέλος, η θητεία αυτή άλλαξε για πάντα το status του Grant. Από ένας άγνωστος προπονητής εκτός Ισραήλ, έγινε ο τεχνικός που έφτασε μια ανάσα από την κορυφή της Ευρώπης. Στη συνέχεια, χάρη και στις διασυνδέσεις που απέκτησε, εργάστηκε σε άλλες ομάδες της Premier League (Πόρτσμουθ, Γουέστ Χαμ) και σε εθνικές ομάδες (Γκάνα, Ζάμπια).

Αναμφίβολα αν δεν υπήρχε ο Ρομάν Αμπράμοβιτς η καριέρα του Γκράντ πιθανότατα δεν θα είχε ξεπεράσει ποτέ τα σύνορα του Ισραήλ. Ο Ρώσος δισεκατομμυριούχος τον εμπιστεύτηκε τυφλά σε μια περίοδο που κανένας άλλος μεγάλος ευρωπαϊκός σύλλογος δεν θα ρίσκαρε να του δώσει τα ηνία, προσφέροντάς του την ευκαιρία της ζωής του και ένα ρόστερ με παίκτες όπως Ντρογκμπά, Μπάλακ, Εσιέν, Τέρι, Λάμπαρντ επιτρέποντάς του να καταγράψει ένα από τα καλύτερα ποσοστά νικών στην ιστορία της Τσέλσι (περίπου 67%).