Η περιουσία της!
Ο Θανάσης Ασπρούλιας μοιράζεται το πλατό των συναισθημάτων ενός ουδέτερου παρατηρητή, για δυο “σκυλομαχίες" που θα καταχωρηθούν στα παιχνίδια της ζωής μας
(Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί αρχικά, αλλά καταστράφηκε και δεν αποθηκεύτηκε ποτέ. Μετά το ιστορικό βράδυ της Πέμπτης το κείμενο, προσαρμοσμένο, ξαναγράφτηκε. Γιατί η ΑΕΚ είναι μία ομάδα που έχει μάθει να ζει κυνηγώντας πάντα ένα θαύμα…)
To τηλέφωνο χτύπησε νωρίς το μεσημέρι της Τετάρτης….
«Τι βλέπεις για το βράδυ;»
Ο Αγαπημένος ξάδελφος, Αντώνης, ωραίος ΑΕΚτζής από τα γεννοφάσκια του, σαν να ήθελε μία επιβεβαίωση. Αυτή τη φορά είχε πάρει την απόφαση να διανύσει τα χιλιόμετρα της Αττικής Οδού, μέχρι τα Λιόσια…
«Είναι ομαδάρα αυτή. Δύσκολα ε…;» με ρώτησε χωρίς να προλάβω ούτε μία κουβέντα…
Δεν ήταν έλλειψη εμπιστοσύνης. Ούτε ένα κλισέ κακοφορμισμένο γούρι. Ήταν μία ασπίδα προστασίας. Η ΑΕΚ έχει μάθει να ανθίζει μέσα από τις υπερβάσεις της. Δημιουργεί και περπατάει το δρόμο της, κυνηγώντας θαύματα. Κι αυτά, ξέρεις, κάποιες φορές γίνονται. Τις περισσότερες φορές όμως, όχι!
Κι αν (για οποιοδήποτε λόγο πιστέψεις σε αυτό) δεν γίνει το θαύμα, η καρδιά σπάει με μεγαλύτερη δύναμη. Αυτό το «Δύσκολα ε;» δεν ήταν μία πεσιμιστική προκαταβολική τοποθέτηση. Ήταν μία ζώνη συναισθηματικής ασφάλειας.
Το απόγευμα της Πέμπτης, το ίδιο τηλεφώνημα…
«Τι βλέπεις σήμερα;»
Η απάντηση τούτη τη φορά ήταν πιο άμεση… «Μόνο με θαύμα»…Ο Αντώνης απάντησε: «Συμφωνώ…»
Μόνο στην περίπτωση της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ, οι λέξεις ήταν ακριβείς. Οι 32 χιλιάδες χιλιάδες που κατέκλυσαν την Αγία Σοφία περίμεναν ένα κανονικό, μεγαλοπρεπές, αναπάντεχο, θηριώδες θαύμα.
Αλλά, όσοι από αυτούς είχαν βρεθεί ένα 24ωρο νωρίτερα στο κλουβί της Sunel Arena, στο ανατριχιαστικό βίντεο που προβλήθηκε στο cube, αμέσως προηγουμένως της παρουσίασης του ρόστερ, θυμήθηκαν ότι η ΑΕΚ αναπνέει μέσα από τα θαύματα της και κάπως έτσι γράφει την ιστορία της.
Στο βίντεο, ακριβώς 25 χρόνια πριν, σε αργή κίνηση φαινόταν ο Ντράγκαν Σάκοτα, αυτός ο ταπεινός αναβάτης των υπερβάσεων, να γελά δύσπιστα στο τέλος του 5ου τελικού κόντρα στον Ολυμπιακό, στο πρωτάθλημα-έπος που κατέκτησε η ΑΕΚ, αν και είχε βρεθεί 0-2 νίκες πίσω. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, το ατμοσφαιρικό πλάνο του υιού, Ντούσαν Σάκοτα να σηκώνει στον ουρανό το καλλίγραμμο τρόπαιο του BCL. Αυτό που στη διαδρομή γλίστρισε τουλάχιστον δύο φορές από τα χέρια της ΑΕΚ, πριν καν εξασφαλίσει τη συμμετοχή στο Φάιναλ Φορ του ΟΑΚΑ… Χρειάστηκαν δύο τρίποντα στα οποία ευστόχησε ο ίδιος ο Θεός, μεταμφιεσμένος σε Σάκοτα, στον αγώνα με την Μπαϊρόιτ, στην κανονική σεζόν, όπου βρέθηκε να χάνει ακόμα και με 14 πόντους. Αν δεν έβρισκε στόχο αυτό το σουτ (κι αν ταυτόχρονα όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα δεν ήταν ευνοϊκά) ο Δικέφαλος θα είχε αποκλειστεί από την επόμενη φάση.
Μερικές ημέρες αργότερα, ο ίδιος Θεός έβαλε τη μπάλα στο καλάθι της Νίμπουργκ από τα χέρια του Πάντερ, στο απίθανο και πέραν κάθε λογικής τρίποντο του Αμερικάνου ακριβώς με την εκπνοή. Κι όταν η ΑΕΚ έφτασε στο Φάιναλ Φορ, εκεί πια, συνέβη αυτό που με τόση συγκίνηση και μνήμη είχε αναφωνήσει ο ιεράρχης της ΑΕΚτζίδικης κουλτούρας, ο Νίκος Μπαμπανικολός, στην ταινία 1968… “Κερδίσαμε, γιατί δεν μπορούσαμε να χάσουμε”.
Μετά από ένα βίντεο γεμάτο “θαύματα”, το επόμενο με την Μπανταλόνα άρχισε να μοιάζει κοντινό στην πρώτη περίοδο. Ηταν τότε που ο κόσμος είχε εκστασιαστεί και η Sunel Arena έμοιαζε με κολαστήριο για τον αντίπαλο. Μέχρι και το 33 όμως, οι Ισπανοί, με τον Ρίκι Ρούμπιο να δίνει ένα ρεσιτάλ τακτικού improv, το απομάκρυναν… Ήταν η στιγμή που, αν τους ρώταγες, θα απαντούσαν: “Ε, δε γίνονται θαύματα”. Μέχρι που ο Κατσίβελης ευστόχησε στην προσευχή του 33… Εκεί που όλα άλλαξαν. Και ναι, γίνονται θαύματα!
Στη Αγιά Σοφιά, η ανατροπή του 0-3 δε χρειαζόταν περισσότερες συστάσεις. Ακόμα ένα θαύμα. Κι έγινε… Δύο διαδοχικές ημέρες, η ατμόσφαιρα στα δύο κιτρινόμαυρα παλάτια, έλιωνε ακόμα και τα πιο σθεναρά σίδερα. Δυστυχώς, ο απίθανος, μέχρι και τη στιγμή που αποχώρησε για να δώσει τη θέση του στον Γκατσίνοβιτς, Ζίνι δεν έγινε Κατσίβελης στη φάση που αρκούσε ένα φύσημα της μπάλας για να πάει στα δίχτυα, να γίνει το 4-1.
Η Ράγιο ανέπνευσε μόνο τη στιγμή που οι παίκτες του Νίκολιτς, απόκαμαν από την υπερπροσπάθεια και την κόπωση, μίας 65λεπτης ραψωδίας, που τρόμαζε.
Κάποια ανεξήγητη δύναμη ήθελε, αυτό το θαύμα να μην ολοκληρωθεί.
Λίγα μέτρα, ελάχιστα, πιο μακριά από το γρασίδι, ο Μάρκο Νίκολιτς. Και κάπου στην εξέδρα, ο Ντράγκαν Σάκοτα, ο 73χρονος νιος που στα Λιόσια απέδειξε ότι η μπασκετική σοφία και καπατσοσύνη δεν είναι για όλους.
Στο διάστημα που ο Ρίκι Ρούμπιο στο πρώτο ημίχρονο ζωγράφιζε απέναντι σε μία άμυνα, που αντί να περιορίζει το ταλέντο του, το αναδείκνυε, οι συνεργάτες του, στωικά και με σεβασμό του έλεγαν: “Να γυρίσουμε την άμυνα σε αλλαγές”… Ο Σάλε φυσικά, το έβλεπε… Αλλά… “Όχι τώρα… Ένα λεπτό ακόμα, ένα λεπτό ακόμα”.
Ανάμεσα σε αυτούς που απορούσαν ήμουν κι εγώ… “Γιατί δεν αλλάζει άμυνα” σκεφτόμουν… Μέχρι που στο τέλος του αγώνα, όταν συνάντησα μία αγαπημένη φυσιογνωμία τον ρώτησα σχετικά… “Σε αυτά τα ματς, δεν μπορείς να εμφανίζεις όλα τα όπλα σου από την αρχή. Όσο πιο νωρίς τα εμφανίσεις, τόσο πιο γρήγορα θα προσαρμοστεί ο αντίπαλος. Πρέπει να διαγνώσεις την κατάλληλη στιγμή για να επιφέρεις το πλήγμα που θα αλλάξει το παιχνίδι” μου είπε. Ηταν ο άνθρωπος που το 2018 είχε σηκώσει το τρόπαιο στον ουρανό. Γιατί ήταν αδύνατον να χάσει.
Ο Σάλε, ο οποίος πλέον, έχει τόσα αποθέματα εμπειρίας, που τα παιχνίδια τα παίζει πρώτα στο μυαλό του κι έπειτα τα βλέπει, αγόραζε χρόνο. Και αγόραζε χρόνο. Και αγόραζε χρόνο. Μέχρι που το αποφάσισε: “Πάμε σε switch στην άμυνα”. Και η Μπανταλόνα μπλόκαρε. Οι 27 πόντοι στο δεύτερο ημίχρονο αποτελούν ένα ξεχωριστό θαύμα.
Όσο για τον Νίκολιτς… Μία κουβέντα μπορώ να μοιραστώ: “Τις προηγούμενες ημέρες, κάλεσα τηλεφωνικά έναν πολύ καλό φίλο, που λατρεύει το ποδόσφαιρο. Φανατικός οπαδός (και ρεπόρτερ) άλλης ομάδας, όχι της ΑΕΚ….
“Πες μου κάποιον που να έχει τόσο άρτια τακτική τοποθέτηση στο ποδόσφαιρο γιατί θέλω να τον ρωτήσω κάτι σχετικά με τη σύνδεση τακτικών σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ”… Χωρίς δεύτερη κουβέντα, ο φίλος, του οποίου την άποψη ακούω τυφλά με τεράστια εμπιστοσύνη, μου απάντησε: “Νίκολιτς”! Αυτό κι αν είναι αναγνώριση!
Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι στο μυαλό των 32 χιλιάδων που βρέθηκαν στην εξέδρα της Αγιάς Σοφιάς και δημιούργησαν μία κολασμένη ατμόσφαιρα, δεν ήταν ο Νίκολιτς αυτός που κρατούσε την ελπίδα του 1% για πρόκριση ζωντανή;
Ο Σέρβος κόουτς, στον προημιτελικό του Conference League, κόντρα στη Ράγιο, έστησε ένα προπονητικό αριστούργημα. Το μόνο που δεν υπολόγισε, ήταν ο ενθουσιασμός ο οποίος είχε προκαλέσει η κατά γράμμα επιβεβαίωση του πλάνου στους ανατριχιαστικά ηγετικούς Πινέδα και Μαρίν, που θεώρησαν ότι μπορούσαν σε μία φάση να πιέσουν λίγο πιο μακριά απ’όσο έπρεπε. Η Ράγιο άνοιξε το χώρο, απελευθερώθηκε με δύο πάσες και πέτυχε το 3-1.
Η αλήθεια είναι ότι σε ένα σπορ χωρίς τάιμ άουτ, για οποιοδήποτε τακτικό πλάνο, η διαχείριση συναισθημάτων, δεν σχεδιάζεται στον πίνακα…
Στα Λιόσια και στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο οργανισμός ΑΕΚ άνθισε. Ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Και είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι τα δύο μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία είναι αυτοί οι δύο τύποι που ηγούνται των τμημάτων. Ο Ντράγκαν Σάκοτα και ο Μάρκο Νίκολιτς.
Είναι αυτοί οι δύο, που προϊόντος του χρόνου μπορούν να διδάξουν τον οργανισμό, αλλά και τους πυρήνες των φιλάθλων, ότι η ΑΕΚ έχει τη δυνατότητα να γράφει ιστορία, χωρίς να κυνηγά θαύματα. Απαιτείται χρόνος και κάποια …θαύματα μέχρι να πιστέψεις ότι δεν είναι. Έστω κι αν αυτά δε γίνονται κάθε μέρα.
Η μπασκετική ΑΕΚ είναι Βασίλισσα… Των υπερβάσεων! Και μία σκηνή, από τον αγώνα της Τετάρτης είναι αυτή που μένει. Ο Ντράγκαν Σάκοτα, αφού χαιρέτισε τον προπονητή της Μπανταλόνα, αμέσως έτρεξε σε ένα και μοναδικό μονοπάτι. Αυτό που τον οδηγούσε στην αγκαλιά του Μάκη Αγγελόπουλου. Μία αγκαλιά, μεταξύ δύο ανθρώπων, που με τα καλά τους και τα μειονεκτήματά τους, υποχρεώνουν μία ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, δύσπιστη μα την αλήθεια, να πιστέψουν. Με αφοσίωση. Με πάθος. Με μεράκι. Με αγάπη. Με τρικ κάποιες φορές. Διότι όταν τόσες χιλιάδες κόσμου τραγουδούν “Και Ξανά Ξανά, θα γίνει Βασίλισσα…” σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς άλλος που να το πιστεύει και να το ονειρεύεται περισσότερο από αυτούς τους δύο. Που επικρίνονται, δεν αναγνωρίζονται. Συναντούν εμπόδια. Αλλά και οι δύο ξέρουν… Και Ξανά Ξανά…
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Την τελευταία στιγμή θα κριθεί η συμμετοχή του Ναν: Το ιατρικό δελτίο της EuroLeague
Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός: Τα σενάρια που φέρνουν τους «αιώνιους» αντιμέτωπους στα playoffs της EuroLeague
Απίθανος Πολονάρα: Έκανε προπόνηση με φανέλα του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ
Ανέστης: «Δεν θεωρώ επικίνδυνο άνθρωπο τον Σαββίδη» - Η ατάκα για Ραζβάν Λουτσέσκου
Σεζόν των ρεκόρ και της ευρωπαϊκής καθιέρωσης για την ΑΕΚ!
