Ο Μάριο Γκαλαβότι βρίσκεται εδώ και χρόνια στο πλευρό του Ινφαντίνο και το Politico «φωτογραφίζει» αυτόν ως το κομβικό πρόσωπο για τις «μυστικές αποστολές» της FIFA.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Για τον Τόμαζ Βέσελ, ο οποίος διετέλεσε επί πέντε χρόνια πρόεδρος της ανεξάρτητης ελεγκτικής επιτροπής της FIFA, δεν υπάρχει αμφιβολία: «Ο Μάριο Γκαλαβότι έχει τον πιο πολιτικό ρόλο από οποιονδήποτε άλλον στη FIFA». Και στην ουσία «κατά καιρούς, δεν ξέρεις ποιος είναι πιο σημαντικός για την παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου μεταξύ αυτού και του Ινφαντίνο».
Σε μία εποχή που τα σκάνδαλα της FIFA (φερόμενα ή εξακριβωμένα) αρχίζουν να δημιουργούν αμφιβολίες για το αν ο Τζιάνι Ινφαντίνο μπορεί να συντηρήσεις τις εξουσίες του πριν τις προγραμματισμένες εκλογές τις 18 Μαρτίου 2027, το Politico σκιαγραφεί το πρόσωπο που, δεν έχει απλώς τον ρόλο του «δεξιού χεριού» του προέδρου, αλλά κατέχει τον απόλυτο έλεγχο όταν η παγκόσμια ομοσπονδία χρειάζεται να κάνει συναλλαγές με πολιτικά πρόσωπα και όταν οι εμπορικές συμφωνίες απαιτούν «ενορχηστρωτές» που ξέρουν πως… παίζεται το παιχνίδι των «μεγάλων δυνάμεων».
Κι αυτό το πρόσωπο είναι ο Μάριο Γκαλαβότι, ο 70χρονος δικηγόρος από τη Ρώμη, ο οποίος εδώ και δύο δεκαετίες αποτελεί μία «σκιώδη» φυσιογνωμία στο πλευρό του Ινφαντίνο.
Η συνεργασία τους κορυφώθηκε τον καιρό που ο Ελβετός αξιωματούχος καλλιεργούσε σχέσεις με πολιτικούς όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ θεωρείται πως ο Γκαλαβότι διαχειρίστηκε την ατζέντα για την πώληση των εμπορικών δικαιωμάτων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ένα πλάνο του Ινφαντίνο, που δημιούργησε μία σκανδαλώδη ατμόσφαιρα και μία κατάσταση που -για πολλούς- θεωρείται η αρχή του τέλους του στην προεδρία της FIFA.
Για τον Γκαλαβότι, πριν το καλοκαίρι του 2026 και πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στις ΗΠΑ, το Μεξικό και τον Καναδά, τα ευρέως γνωστά στοιχεία της ποδοσφαιρικής του ύπαρξης αφορούσαν μόνο τα φίλαθλα αισθήματά του για τη Λάτσιο. Για την προσωπική του ζωή το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η λατρεία του για την ιταλική ύπαιθρο, αλλά ουσιαστικά πλέον, το Politico τον τοποθετεί ως υπεύθυνο του μυστικού σχεδίου «FIFA Forward Enterprise» που η διαρροή του δημιούργησε μια πολιτική κρίση, η οποία πλέον απειλεί να ανατρέψει αυτό που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε με εξασφαλισμένο. Δηλαδή, την τρίτη θητεία του Ινφαντίνο στην προεδρία της FIFA.
Όταν ο Ινφαντίνο ανέλαβε για πρώτη φορά τα προεδρικά του καθήκοντα το 2016, σχεδόν μονομιάς επέβαλε ένα πλαίσιο οργανωτικής αναδιάρθρωσης της ομοσπονδίας, υποσχόμενος να εξυγιάνει τη διαφθορά. Κι αντί να προσφέρει απόλυτη διαφάνεια και λογοδοσία για τα… πάντα, εκείνος προσέφερε ασαφείς και δυσδιάκριτους ρόλους στον Γκαλαβότι.
«Ανέκαθεν ήταν κάτι περισσότερο από δικηγόρος. Ήταν ένας άνθρωπος με πολιτική λειτουργία, που ενεργούσε ως σύνδεσμος μεταξύ διαφορετικών πρωταγωνιστών στον κόσμο του ποδοσφαίρου», δήλωσε υψηλόβαθμος Ευρωπαίος αξιωματούχος του ποδοσφαίρου στο Politico, ο οποίος, όπως και άλλοι που προσέφεραν τη γνώμη και τις γνώσεις τους, ζήτησε να μην κατονομαστεί προκειμένου να προστατεύσει τις σχέσεις του, καθώς αποκάλυψε ότι γνωρίζει τον Γκαλαβότι και τον Ινφαντίνο εδώ και χρόνια.
Με λίγα λόγια, πριν ακολουθήσουν τα... πολλά, η εκτίμηση είναι πως ο Γκαλαβότι «είναι ο άνθρωπος που δρα για λογαριασμό του Ινφαντίνο σε ολόκληρο τον κόσμο».
Ο Γκαλαβότι εντάχθηκε στη FIFA μετά τους «κραδασμούς» που προκάλεσε μια έρευνα για διαφθορά το 2015, υπό την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Η έρευνα αυτή ανάγκασε τον τότε πρόεδρο, Σεπ Μπλάτερ, να παραιτηθεί, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ποδοσφαίρου κατέληξαν στη φυλακή και τελικά άνοιξε ο δρόμος για την ανάληψη της προεδρίας από τον Ινφαντίνο.
Ως πρόεδρος, ο Ινφαντίνο επέβλεψε «μια εσωτερική αναδιοργάνωση», που όπως υποστήριζε, θα έφερνε «διαφάνεια και λογοδοσία στη λειτουργία της FIFA». Έθεσε πλήθος επιτροπών υπό έναν ενιαίο διευθυντή. Ποιος ήταν αυτός; Ο Μάριο Γκαλαβότι.
Οι δύο άνδρες είχαν γνωριστεί περίπου 15 χρόνια πριν, σύμφωνα με τρεις εν ενεργεία και πρώην υψηλόβαθμους Ευρωπαίους αξιωματούχους που γνωρίζουν καλά τη σχέση τους. Τότε, ο Ινφαντίνο ήταν ένας νεαρός γραφειοκράτης του ποδοσφαίρου, που λειτουργούσε ως διαμεσολαβητής μεταξύ της UEFA και των εθνικών πρωταθλημάτων της Ευρώπης.
Ο Γκαλαβότι ήταν νομικός σύμβουλος του ιταλικού πρωταθλήματος, το οποίο, εκείνη την περίοδο, αντιμετώπιζε τις συνέπειες μιας ιστορικής απόφασης του 1995 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η οποία έφερε την ελεύθερη μετακίνηση παικτών στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Παρότι σχεδόν «αόρατη» για τον έξω κόσμο, η θέση που είχε την ευθύνη των επιτροπών για πειθαρχικά ζητήματα και καταγγελίες δεοντολογίας, έφερε τον Γκαλαβότι στο επίκεντρο των πιο ευαίσθητων θεμάτων επί της προεδρίας Ινφαντίνο.
Την άνοιξη του 2020, καθώς η «πανδημία» Covid-19 άλλαζε τα δεδομένα της ζωής, ποδοσφαιρίστριες κατηγόρησαν τον πρόεδρο της ομοσπονδίας της Αϊτής, Ιβ Ζαν-Μπαρ, ότι τις κακοποιούσε σεξουαλικά στο εθνικό προπονητικό κέντρο.
Δεν ήταν η πρώτη τέτοια καταγγελία. Μόλις 18 μήνες πριν το σκάνδαλο στην Αϊτή, υπήρξαν αντίστοιχες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση από τον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Αφγανιστάν, Κεραμουντίν Καρίμ, ο οποίος τελικά τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό από το άθλημα.
Τέτοιες υποθέσεις υποτίθεται ότι θα εξετάζονταν από την Επιτροπή Δεοντολογίας του Ινφαντίνο, ένα από τα ανεξάρτητα όργανα που βρίσκονταν υπό την εποπτεία του Γκαλαβότι. Ωστόσο, τα θύματα της κακοποίησης, υποστήριξαν ότι η FIFA χειρίστηκε πλημμελώς όλες τις καταγγελίες.
«Τα συστήματα που είχε θέσει σε εφαρμογή η FIFA υπό τον Μάριο Γκαλαβότι ήταν εντελώς ανεπαρκή», δήλωσε η Μίνκι Γουόρντεν, διευθύντρια στο Human Rights Watch, η οποία εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία πιέζει τη FIFA να εφαρμόσει διεθνείς κανόνες και πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και πιο διαφανείς διαδικασίες διακυβέρνησης.
Εκείνη την περίοδο, ο Γκαλαβότι συντόνιζε τη γραμματεία των Ανεξάρτητων Επιτροπών και παρείχε την απαιτούμενη διοικητική υποστήριξη. Για την Γουόρντεν, η υπόθεση του Ζαν-Μπαρ και του Κεραμουντίν Καρίμ αποκάλυψαν μια ευρύτερη αποτυχία ενός οργανισμού με τεράστια οικονομική και πολιτική επιρροή, αλλά ανεπαρκή συστήματα για την προστασία των ευάλωτων.
«Η έρευνα του Human Rights Watch δείχνει ότι τα προβλήματα διακυβέρνησης της FIFA προέρχονται από την καταιγιστική ροή χρημάτων από τη Ζυρίχη προς περιοχές με ελάχιστους ή καθόλου οικονομικούς ελέγχους», δήλωσε η Γουόρντεν. «Είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη διακυβέρνησης και οικονομικών ελέγχων που δημιουργεί συστήματα όπου οι μηχανισμοί προστασίας και αναφοράς είναι μια απάτη και έφηβες και έφηβοι μπορούν να κακοποιούνται ατιμώρητα».
Τον Απρίλιο του 2021 οι εκπρόσωποι της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Σαουδικής Αραβίας έφτασαν στη Ρώμη για διαπραγματεύσεις που αφορούσαν το ενδεχόμενο η Ιταλία και η Σαουδική Αραβία να συνδιοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030, που τελικά κατέληξε στην Πορτογαλία, την Ισπανία και το Μαρόκο.
Ο Γκαλαβότι πάντως, ήταν εκεί. Προσπάθησε, άσχετα αν τελικά δεν τα κατάφερε, να παρακάμψει τους περιορισμούς της FIFA που δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή του τουρνουά δύο φορές στην Ασία μέσα σε μόλις οκτώ χρόνια. Το 2022 είχε διεξαχθεί στο Κατάρ.
Ήταν «πολύ επίμονος», δήλωσε ένας ακόμα υψηλόβαθμος Ευρωπαίος αξιωματούχος που γνώριζε άμεσα την έως τότε μη δημοσιοποιημένη προσπάθεια άσκησης πίεσης του Ιταλού δικηγόρου.
Σύμφωνα με πέντε ακόμα άτομα σε θέσεις ευθύνης στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο που μίλησαν στο Politico, ξεκαθαρίστηκε πως ο Γκαλαβότι διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας εμπορικής σχέσης με τη Σαουδική Αραβία, η οποία επηρέασε (και συνεχίζει να επηρεάζει) σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ινφαντίνο.
Πλέον, ορισμένες από τις πιο προσοδοφόρες και αμφιλεγόμενες σχέσεις της FIFA βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο. Μεταξύ αυτών είναι μια συμφωνία χορηγίας βάσει της οποίας ο κρατικός ενεργειακός κολοσσός της Σαουδικής Αραβίας, η Aramco, καταβάλλει στη FIFA εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια έως το τέλος του 2027.
Η συμμαχία FIFA-Σαουδική Αραβία αποτελεί μια σχέση αμοιβαίου οφέλους και για τις δύο πλευρές. Υπό την ηγεσία του διαδόχου του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, η πετρομοναρχία του Κόλπου έχει δαπανήσει τεράστια ποσά στον αθλητισμό, ενώ παράλληλα δέχεται επικρίσεις για το ιστορικό της πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πριν τελικά η Σαουδική Αραβία εξασφαλίσει τη διοργάνωση του 2034, το Ριάντ είχε κινηθεί για να χριστεί η χώρα διοργανώτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2030, αλλά οι περιορισμοί της FIFA τελικά δεν κάμφθηκαν από τον Γκαλαβότι, ο οποίος θεωρείται «έξυπνος, αλλά χειριστικός και αδίστακτος», ενώ ανέβηκε στην κορυφή μιας «ιταλικής κλίκας που ουσιαστικά ελέγχει τη FIFA υπό τον Ινφαντίνο, έξω από τις επίσημες θεσεις του οργανισμού».
Ο Γκαλαβότι θεωρείται επίσης το βασικό πρόσωπο σε κάθε σημείο τομής του αθλητισμού με τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική. Έτσι, το 2021 αποχώρησε από τον ρόλο του ως επόπτης των ανεξάρτητων επιτροπών της FIFA και εντάχθηκε στο γραφείο του προέδρου Ινφαντίνο ως ανώτερος σύμβουλος, ακριβώς όταν η προσοχή άρχιζε να στρέφεται στις πολιτικές προκλήσεις και τις οικονομικές ευκαιρίες που θα συνόδευαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 στη Βόρεια Αμερική.
Σε αυτόν τον ρόλο, σύμφωνα με έναν ακόμα πρώην υψηλόβαθμο αξιωματούχο της FIFA, «ο Γκαλαβότι έκανε το κουμάντο, την ώρα που ο Ινφαντίνο έκανε περιοδεία».
Ώσπου, φθάσαμε στο καλοκαίρι του 2026 ή αλλιώς στο καλοκαίρι της απόλυτης δυσαρέσκειας, που δημιουργήθηκε πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά κυρίως μετά τη διοργάνωση του Μουντιάλ από τις στις ΗΠΑ (κυρίως), το Μεξικό και τον Καναδά.
Οι ασκήσεις επί χάρτου για την πώληση του 20% των εμπορικών δικαιωμάτων της FIFA, μεταξύ των οποίων και του Παγκοσμίου Κυπέλλου, δημιούργησε πανικό και εκρήξεις.
Καθώς ο Ινφαντίνο ενημέρωσε τον στενό του κύκλο (πριν τη… διαρροή) για τα σχέδιά του λίγες ημέρες πριν από τον τελικό της Νέας Υόρκης, ο Γκαλαβότι, σύμφωνα με δύο ακόμα υψηλόβαθμους αξιωματούχους, μετέφερε ιδιωτικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα τα βασικά στοιχεία της προτεινόμενης συμφωνίας, η οποία -κατά το πλάνο- θα αξιοποιούσε ευκαιρίες για τη μεγιστοποίηση των ιδιωτικών επενδύσεων στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Αυτό προκάλεσε οργή μεταξύ κορυφαίων αθλητικών αξιωματούχων, οι οποίοι άσκησαν πιέσεις στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία να εγκαταλείψει ένα σχέδιο που χαρακτήρισαν απροκάλυπτη προσπάθεια άντλησης χρημάτων, η οποία θα έθετε σε κίνδυνο τη σημαντικότερη διοργάνωση του αθλήματος. Εθνικοί ηγέτες, μεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Άντι Μπέρναμ και ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, έχουν έκτοτε ζητήσει την απομάκρυνση του Ινφαντίνο.
Αυτή την εβδομάδα, η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία UEFA κατέθεσε αίτημα σε αμερικανικό δικαστήριο για την έκδοση κλήτευσης προς την εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων του Τζος Κούσνερ, προκειμένου να στηρίξει, όπως υποστήριξε, μια ποινική υπόθεση στην Ελβετία εναντίον του Ινφαντίνο για τον ρόλο του στη λεγόμενη πρόταση «FIFA Forward Enterprise».
Παράλληλα, καθώς Ευρωπαίοι αξιωματούχοι του ποδοσφαίρου συγκεντρώθηκαν στο Μονακό για την ετήσια εναρκτήρια εκδήλωση της νέας αγωνιστικής περιόδου, ενέτειναν τις πιέσεις προς τον πρόεδρο να αποχωρήσει ενόψει των εκλογών του Μαρτίου του επόμενου έτους.
Ο Ινφαντίνο έχει πλέον κινητοποιήσει τον πολιτικό του μηχανισμό για να εξασφαλίσει τη στήριξη της πλειοψηφίας των 211 ομοσπονδιών-μελών της FIFA, καθεμία από τις οποίες διαθέτει μία ψήφο στις εκλογές. Την Πέμπτη (27 Αυγούστου), η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε ότι θα σταθεί στο πλευρό του Ινφαντίνο. Και κατ’ επέκταση και στο πλευρό του Μάριο Γκαλαβότι.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
