Στη σκιά του Μαραντόνα, μετά το φως του Μέσι - Η Αργεντινή αναζητά τον νέο θεό του ποδοσφαίρου της

Τον Σεπτέμβριο του 2005, ο Ντιέγο Μαραντόνα είχε «ξαναγεννηθεί». Έπειτα από αρκετούς «θανάτους» και μετά από μια θεραπεία αποκατάστασης στην Κούβα, η οποία εξελίχθηκε σε παρατεταμένη παραμονή εκεί με σκαμπανεβάσματα στην κατάσταση της υγείας του, είχε επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες, και έδειχνε πιο ακμαίος από ποτέ.

Είχε χάσει αισθητά βάρος και, σε ηλικία σχεδόν 45 ετών, πρωταγωνιστούσε στην παρουσίαση μιας εβδομαδιαίας τηλεοπτικής εκπομπής με τεράστια απήχηση, με τίτλο «La Noche del 10».

Ήταν παραμονές της προβολής ενός εκ των επεισοδίων όταν ο δημοσιογράφος και βιογράφος του Ντανιέλ Αρκούτσι είχε την ευκαιρία να περάσει μαζί του 48 ώρες και να μιλήσει με τον θρύλο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου για τη δεύτερη (ή μπορεί και τρίτη και τέταρτη, με τον Μαραντόνα που να βγάλεις ακρή) ζωή του.

Ανάμεσα στις ατελείωτες συζητήσεις τους, έγινε και ο εξής διάλογος…

-Ντιέγο, δεν φορτώνουμε υπερβολικά μεγάλη ευθύνη στον Λιονέλ Μέσι, παρουσιάζοντάς τον ως τον σωτήρα της εθνικής ομάδας;

-Όχι, είμαστε μια χώρα του ποδοσφαίρου.

-Μα, δεν είναι ότι ψάχνουμε να εμφανιστεί κάποιος διαφορετικός από όλους τους άλλους;

-Μα ο Μέσι είναι διαφορετικός.

-Αλήθεια; Και τι βλέπεις σε αυτόν που είναι διαφορετικό;

-Είναι διαφορετικός από τον Αϊμάρ, διαφορετικός από τον Ρικέλμε. Ο Παμπλίτο είναι παικταράς, το ίδιο και ο Ρομάν. Και ο Ντ'Αλεσάντρο επίσης. Μας γεμίζουν τα μάτια και την καρδιά. Αλλά αυτός έχει μία ταχύτητα παραπάνω. Είναι όμορφος, είναι… όχι ότι οι άλλοι δεν είναι, έτσι; Αλλά εμείς περνάμε τόσο πολύ χρόνο ψάχνοντας έναν Μαραντόνα, που μπορεί τελικά να φρενάρουμε τα παιδιά. Και έφτασαν σε ένα ταβάνι. Νιώθω ότι ο Μέσι δεν έχει ταβάνι ακόμα, καταλαβαίνεις; Δηλαδή, το ίδιο συνέβη με τον Ορτεγκίτα (Αριέλ), το ίδιο με τον Αϊμάρ (Πάμπλο), το ίδιο με τον Ρικέλμε (Χουάν Ρομάν)…

-Και εξακολουθεί να μας λείπει ο διαφορετικός.

- Ακριβώς, και πιστεύω ότι με τον Μέσι έχουμε μια τεράστια ευκαιρία.

“Él no va a ser ni mejor ni peor que Maradona, él va a ser Messi. Porque se la banca, porque se ve que tiene pasta”.

Año 2005. Algo sabía el Diego. pic.twitter.com/d4rNUuyY69

— Marian Herrera (@marianherrrera) September 1, 2026

Ο Μαραντόνα, ο Μέσι και οι συγκρίσεις

Εκείνη την εποχή, ο Λιονέλ Μέσι ήταν 18 ετών και είχε ήδη την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του στην εθνική Αργεντινής. Ωστόσο, στις 17 Αυγούστου 2005, έμεινε μόλις 36 δευτερόλεπτα στον αγωνιστικό χώρο απέναντι στην Ουγγαρία, στη Βουδαπέστη: αποβλήθηκε στην πρώτη του ενέργεια, ύστερα από μια αψιμαχία με αντίπαλο. Αυτό, φαίνεται, δεν είχε καμία σημασία για τον Μαραντόνα, ο οποίος είχε ήδη δει σε εκείνον αυτό το... κάτι, το διαφορετικό.

«Για να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο, ο Μέσι δεν χρειάζεται ένα Παγκόσμιο Κύπελλο» είχε δηλώσει κάποτε ο Μαραντόνα. Όμως οι φίλαθλοι το απαιτούσαν από τον Λέο.

Αντίστοιχα, καθώς η δημοτικότητα του Μέσι μεγάλωνε, άρχισαν να κυκλοφορούν παλιότερα βίντεό του, στα οποία τον έβλεπε κανείς με τη συνηθισμένη του ντροπαλότητα, να λέει ότι ο Μαραντόνα είναι το είδωλό του.

Από τότε, οι δυο τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα δίλημμα που τους ξεπερνούσε, αλλά αφορούσε όλους τους Αργεντινούς: να τους συγκρίνουμε ή όχι; Εθνικό ζήτημα έφτασε να γίνει στην Αργεντινή. Σε σημείο τέτοιο ώστε να υπάρξει ακόμα και ρήγμα που έφερνε αντιμέτωπους τους φανατικούς υπερασπιστές του ενός και του άλλου με κάποιους, ίσως τους πιο λίγους, μετριοπαθείς να μπαίνουν στη μέση και να λένε: «Μην τους συγκρίνετε».

Εύκολο να το λες, δύσκολο να (μην) το κάνεις.

Argentina fans choose between Lionel Messi & Diego Maradona 👀🇦🇷 pic.twitter.com/p4l22T4DlT

— GOAL (@goal) November 23, 2023

Γεννήθηκαν και οι δύο σε φτωχές συνοικίες της ίδιας χώρας, σε οικογένειες απλών εργαζομένων, με ένα ξεχωριστό χάρισμα να χειρίζονται την μπάλα με το αριστερό πόδι και να φορούν τη φανέλα με το νούμερο 10, η οποία, ευτυχώς, δεν αποσύρθηκε όταν αποσύρθηκε ο Ντιέγο, κι έτσι αργότερα μπόρεσε να τη φορέσει και ο Μέσι.

Μόνο οι κακόβουλοι μπορούσαν να απαξιώσουν τον έναν αποκαλώντας τον «χοντρό πρεζάκια» και τον άλλον «πουλημένο στην πατρίδα», αλλά υπήρξαν και αυτοί που το έκαναν. Ο ένας μεγάλωσε στη σκιά του άλλου εξαιτίας της χρονολογικής σειράς, αλλά θα μπορούσε κανείς να πει επίσης ότι ο ένας μεγάλωσε ακολουθώντας το φως που είχε αφήσει αναμμένο ο άλλος.

Ο Μαραντόνα ήταν εκείνος που έσπευσε να υπερασπιστεί τον Μέσι όταν δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις και εκείνος που περισσότερο από όλους τον προστάτευσε από τις συγκρίσεις. Διότι μπορεί σήμερα (όπου σήμερα ας το ορίσουμε καλύτερα από το 2022 και μετά με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου) ο Μέσι να έχει θεοποιηθεί, αλλά δεν ήταν πάντα αυτή η αντιμετώπιση που είχε από τους συμπατριώτες του. Ο Μαραντόνα, ωστόσο, πάντα τον στήριζε όταν οι άλλοι αμφισβητούσαν πχ τις ηγετικές ικανότητες του διαδόχου του.

🚨 𝗖𝗢𝗠𝗣𝗔𝗥𝗜𝗦𝗢𝗡: The debate over Argentina’s greatest-ever player has heated up, Lionel Messi or Diego Maradona! 🇦🇷✨ pic.twitter.com/1TWdceOrMA

— The Touchline | 𝐓 (@TouchlineX) September 3, 2026

Ο ένας γεννήθηκε ηγέτης, ο άλλος έγινε

Ο Μέσι δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη ηγετική μορφή. Αρχικά ξεχώρισε ως ο αγωνιστικός ηγέτης της ομάδας, στη συνέχεια ανέλαβε και τον ρόλο του αρχηγού μέσα στα αποδυτήρια και, με τον χρόνο, εξελίχθηκε σε μια προσωπικότητα με επιρροή και έξω από το γήπεδο. Μια πορεία σταδιακή και απόλυτα χαρακτηριστική του ίδιου του Μέσι: ήρεμη, μεθοδική και χωρίς απότομες μεταβολές.

Ο Μαραντόνα, αντίθετα, έζησε την ηγετική πορεία του με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η δική του ιστορία ήταν πιο εκρηκτική, γεμάτη ένταση και συναίσθημα, με μεγάλες κορυφές αλλά και απότομες πτώσεις, μια διαδρομή που ταίριαζε απόλυτα στον ιδιαίτερο και βαθιά αργεντίνικο χαρακτήρα του.

Μία από αυτές τις ανόδους του Ντιέγο τον οδήγησε στην υψηλότερη κορυφή, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Ήταν 25 ετών, σχεδόν 26, όταν έγινε ζωντανός μύθος. Ο Λέο, αντίθετα, είχε ήδη συμπληρώσει τα 35 όταν έφτασε στην κορυφή που του έλειπε, στο Κατάρ το 2022.

Οκτώ χρόνια νωρίτερα, πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας το 2014, ο Ντιέγο είχε τολμήσει να πει αυτό που κανείς άλλος δεν έλεγε: «Ο Μέσι δεν χρειάζεται να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής για να είναι ο καλύτερος στον κόσμο».

Χρειάστηκαν άλλα δύο Παγκόσμια Κύπελλα στον Μέσι για να πετύχει αυτό που όλοι, εκτός από τον Μαραντόνα, απαιτούσαν από εκείνον «για να γίνει Μαραντόνα». Θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι μαζί και θα ήταν ακόμη πιο μυθικό. Στη Νότια Αφρική το 2010, ο Ντιέγο ήταν προπονητής και ο Λέο το 10άρι της εθνικής Αργεντινής.

Lionel Messi 🤝 Diego Maradona 🇦🇷🩵#FIFAWorldCup pic.twitter.com/6iaX6IOV9s

— FIFA World Cup (@FIFAWorldCup) September 1, 2026

Ένας διακεκριμένος αρθρογράφος, ο Τζον Κάρλιν, ίσως ειρωνικά, τόλμησε να διατυπώσει μια αλλόκοτη θεωρία: ότι ο Μαραντόνα τα έκανε όλα λάθος ως προπονητής, ώστε ο Μέσι να μην κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο ως παίκτης.

Ίσως ως ο προπονητής ο Μαραντόνα να έκανε πολλά πράγματα λάθος, είναι αλήθεια, αλλά σίγουρα όχι με αυτή την πρόθεση. Και όχι απαραίτητα για ανιδιοτελείς λόγους. Πέρα από το αναμφισβήτητο πατριωτικό συναίσθημα του Ντιέγο, υπήρχε και η φιλοδοξία του, φυσικά: ποιος δεν θα ήθελε να έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και με σορτσάκι και με κοστούμι;

Αναζητώντας τον επόμενο ποδοσφαιρικό θεό

Τώρα πια ο Μέσι έχει αποχωρήσει από την εθνική ομάδα. Όπως έκανε ο Ντιέγο μερικές φορές, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οι ανακοινώσεις του Μαραντόνα, πρώτα μετά το 1982, αργότερα μετά το 1990 και τελικά το 1994, ήταν πάντα τραυματικές, με συλλογικές αλλαγές πορείας να ακολουθούν τις προσωπικές αποφάσεις του. Η τελευταία, μάλιστα, ήταν αναγκαστική.

Η αποχώρηση του Λέο, αντίθετα, είναι «πολύ Μέσι» καθώς πίσω του μένει ένα αποτύπωμα και μπροστά του υπάρχει ένα ακόμη, ακριβώς προς την ίδια κατεύθυνση.

Κανείς δεν απαιτεί αλλαγή πορείας. Το αντίθετο. Όλοι θέλουν, όλοι ονειρεύονται, η πορεία να παραμείνει η ίδια. Απλά τώρα πια χωρίς εκείνον.

Diego Maradona taught Lionel Messi everything he knows 😇

Throwback to last year 🔁 pic.twitter.com/3fYvme25lD

— GOAL (@goal) September 3, 2020

Αυτό που δεν περιμένει κανείς, διότι θα ήταν κάτι πολύ παράξενο, είναι να εμφανιστεί ο ίδιος, όπως εμφανίστηκε ο Ντιέγο πριν από δύο δεκαετίες, δείχνοντας με το δάχτυλο και με τα λόγια τον διάδοχό του.

Αν παίξουμε με τις χρονικές αναλογίες, ίσως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε πέντε χρόνια, διότι ο Μέσι είναι πλέον 39 ετών και ο Ντιέγκο ήταν 45 όταν είπε όσα είπε.

Αλλά όχι δεν θα το κάνει. Δεν είναι το στυλ του.

Στη θεϊκή και όχι κακόβουλη σύγκριση υπάρχει εδώ μια ουσιαστική διαφορά. Τόσο ουσιαστική όσο και η μεγαλύτερη από όλες τις συμπτώσεις: ότι οι δύο ποδοσφαιριστές που σημάδεψαν την ιστορία των τελευταίων 40 ετών γεννήθηκαν στην Αργεντινή.

Γιατί, λοιπόν, να μην φανταστούμε ότι κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να συμβεί ξανά στις επόμενες γενιές;

Αν λάβουμε υπόψη την ηλικία που είχε ο Ντιέγο όταν γεννήθηκε ο Λέο (26 χρόνια, 7 μήνες και 4 ημέρες) ο νέος διάδοχος θα πρέπει σήμερα να είναι περίπου 13 ή 14 ετών... Στο Μπουένος Άιρες; Στο Ροσάριο; Στην Κόρδοβα; Στη Μαρ δελ Πλάτα; Ποιος ξέρει... 

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας. Ούτε ο Μαραντόνα ούτε ο Μέσι χρειάστηκε να βρουν τον διάδοχό τους. Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής θα τον αναζητήσει μόνο του, όπως έκανε πάντα.