Δεν έχουν όλοι οι θρύλοι το τέλος που ονειρεύονται διότι κάποιες φορές, η μεγαλύτερη διαδρομή ολοκληρώνεται όχι με ένα τρόπαιο στα χέρια, αλλά με ένα δάκρυ - Όπως συνέβη με το τέλος του Κριστιάνο Ρονάλντο στα Παγκόσμια Κύπελλα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ποτέ κανείς δεν είχε σκοράρει σε έξι Παγκόσμια Κύπελλα, μέχρι να το κάνει αυτός. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων και ο μοναδικός που βρήκε δίχτυα σε πέντε διαφορετικές διοργανώσεις. Είναι ο πρώτος σκόρερ της Ρεάλ Μαδρίτης στα 124 χρόνια της ιστορίας της, με 451 γκολ. Τα 17 γκολ (σε 11 αγώνες) τη σεζόν 2013-14 αποτελούν ακόμη το ιστορικό ρεκόρ για μία αγωνιστική περίοδο στο Champions League. Είναι ο άνθρωπος των ρεκόρ, ο γίγαντας με τις πέντε Χρυσές Μπάλες, ο βασιλιάς του γκολ. Εκείνος που έχει φτάσει τα 976 τέρματα στην καριέρα του και ονειρεύεται να την ολοκληρώσει ξεπερνώντας τα 1.000.
Είναι ήδη ζωντανός θρύλος και θα συνεχίσει να είναι, διότι θα συνεχίσει να γράφει ιστορία. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν αποσύρεται («θα το κάνω όταν το θελήσω εγώ και όχι όταν το θελήσουν οι άλλοι» πόσο πιο κατηγορηματικά να το πει), ούτε επιβεβαιώνει ότι θα σταματήσει από την εθνική ομάδα.
Aποχαιρετά, όμως, τα Παγκόσμια Κύπελλα. Και το κάνει, αν και χρόνια τώρα ζει στον ποδοσφαιρικό Όλυμπο, με τον πιο ανθρώπινο τρόπο: με δάκρυα. Διότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι θρύλοι κλαίνε. Και ο Κριστιάνο, το βράδυ της Δευτέρας, έκλαψε.
Μια εικόνα εντελώς αντίθετη από εκείνη που είχε παρουσιάσει μερικές ώρες νωρίτερα. Στη συνέντευξη Τύπου πριν από την αναμέτρηση με την Ισπανία ήταν κυριαρχικός, ένας «σίφουνας» δίνοντας πραγματικό μάθημα απέναντι στους δημοσιογράφους. Εκεί επιβεβαίωσε αυτό που είχε ήδη προαναγγείλει η αδελφή του: ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο. Το ίδιο έκανε και μετά την ήττα, υπερασπιζόμενος την κληρονομιά του: «Κατακτήσαμε τρεις τίτλους με την Πορτογαλία, ενώ πριν από τον Κριστιάνο δεν υπήρχε κανένας. Το Euro του 2016 έχει την ίδια βαρύτητα με ένα Παγκόσμιο Κύπελλο».
Πέρα όμως από τις συγκρίσεις, θα μπορούσε να είναι ο πρωταγωνιστής του δικού του «τελευταίου χορού». Όχι όμως μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η Ισπανία δεν του το επέτρεψε. Μια ομάδα που τον περιόρισε και ουσιαστικά δεν του έδωσε την ευκαιρία να απειλήσει τον Ουνάι Σιμόν, που αποδείχθηκε καθοριστικός. Σε δύο περιπτώσεις επιχείρησε να γίνει επικίνδυνος, με ένα αδύναμο τελείωμα που δεν είχε αποτέλεσμα. Στα 41 του χρόνια γνώριζε πως ο ρόλος του ήταν να περιμένει. Να εκμεταλλευτεί ίσως μία ευκαιρία ώστε να φτάσει τα 977 γκολ στην καριέρα του. Δεν τα κατάφερε.
Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του παιχνίδι σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Και αποχώρησε όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί: με αριθμούς που μιλούν από μόνοι τους. «Δεν είμαι και τόσο άσχημα» είχε δηλώσει. Και πράγματι δεν ήταν, αφού ολοκλήρωσε την τελευταία του συμμετοχή σε Μουντιάλ με ακόμη τρία γκολ, ανεβάζοντας τον συνολικό απολογισμό του στα 11 τέρματα σε 27 αγώνες.
Πολύς καιρός είχε περάσει από εκείνο το ντεμπούτο στην Κολωνία απέναντι στην Ανγκόλα, το καλοκαίρι του 2006, όταν φορούσε ακόμη το 17 στην πλάτη. Τώρα αποχαιρέτησε φορώντας το εμβληματικό 7, έναν αριθμό που κυριάρχησε σε κάθε γωνιά του AT&T Stadium. Ένα θρυλικό νούμερο που ο CR7 έκανε δικό του.
«Ο Κριστιάνο δεν θα είναι λιγότερο Κριστιάνο επειδή κατέκτησε ή όχι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο» είπε. Και πρόσθεσε: «Ό,τι κι αν συμβεί, θα έχω τη συνείδησή μου 1.000% ήσυχη».
Έτσι κι έγινε. Έφυγε με δάκρυα στα μάτια, αλλά χωρίς καμία τύψη. Με περισσότερα από είκοσι χρόνια ιστορίας πίσω του και ακόμη περισσότερες σελίδες να γράψει.
Όλα αυτά τα χρόνια ο Ρονάλντο κουβαλούσε στους ώμους του τις προσδοκίες μιας ολόκληρης χώρας. Κάθε φορά που η Πορτογαλία έμπαινε στο γήπεδο, εκατομμύρια μάτια στρέφονταν πάνω του. Όλοι περίμεναν εκείνη τη μία στιγμή που θα έκανε ακόμη ένα θαύμα. Και τις περισσότερες φορές εκείνος τους το χάριζε.
Θα μικρύνει αυτό το τέλος την ιστορία του; Δεν θα κριθεί ο Πορτογάλος από το γεγονός ότι άλλαξε το όριο του επαγγελματισμού; Ότι ανάγκασε γενιές ποδοσφαιριστών να ανεβάσουν τον πήχη; Ότι έκανε εκατομμύρια παιδιά να πιστέψουν πως το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί χωρίς ατελείωτη δουλειάς
Αν έμαθε κάτι και ο ίδιος, έστω και με πικρό τρόπο, είναι ότι ακόμα και οι ήρωες δεν επιλέγουν το τέλος τους. Το ποδόσφαιρο δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν. Ούτε στον κορυφαίο σκόρερ της ιστορίας. Ούτε σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του για να φτάσει στην κορυφή.
Όταν έφτασε η στιγμή να πέσει η αυλαία, έμεινε μόνος. Όχι διότι τον εγκατέλειψαν οι συμπαίκτες ή οι φίλαθλοι. Αλλά διότι έτσι συμβαίνει με τους θρύλους. Είναι μόνοι τους απέναντι στην ιστορία. Και εκεί ξέρουν ότι δεν έχουν κάτι να αποδείξουν.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
